برای رسیدن به نقطه آغاز شرکت ساخارا بايد به بیش از نیم قرن پیش بازگشت؛ به روزگاری که استاد غفار داورپناه، «بنیانگذار سنگبری نوين در ايران» سنگ‌های آثاری ماندگار چون برج شهیاد (میدان آزادی کنونی)، مقبره نادرشاه افشار، استاديوم فرح (تختی کنونی)، ساختمان وزارت کشور و سینما دياموند را با عشق فراوان به ايران فراهم نمود. با آغاز انقلاب، فعالیت ايشان در حوزه سنگ به مدت ده سال متوقف شد، اما پس از بازگشت به ايران، بار ديگر از سر گرفته شد. در طول سال‌های فعالیت حرفه‌ای، استاد داورپناه کارخانه‌های متعددی را پايه گذاری کرد که آخرينِ آن‌ها کارخانه ساخارا بود؛ مجموعه‌ای که بعدها با تکیه بر میراث فکری و تجربه او، مسیر تازه ای را در صنعت سنگ ايران گشود . يک دهه بعد از تأسیس ساخارا، يعنی سال 1380، شرکت ديگری با نام «آژيانه» توسط آقايان امیرسامان میرزايی و علیرضا قنبری رسماً کار خود را آغاز کرد. شروع متفاوت و قدرتمند اين شرکت نوظهور، نهايتا سرنوشت اين دو کارخانه را به هم گره زد و در سال 1387 شرکت «ساخارا و آژيانه» تشکیل شد. ترکیب تجربه و قدمت از يک سو و نگاه رو به جلو و میل به تغییر از سوی ديگر، سبب شد تا 2 سال بعد، يعنی سال 1389، اين کارخانه وسعت خود را افزايش داده و ماشین آلات مدرنی را به خط تولید خود اضافه کند . ساخارا و آژيانه در همین سال در معدن ويهج چهار، واقع در منطقه قروه استان کردستان به شکلی وسیع سرمايه گذاری کرد که نتیجه‌اش فراگیر شدن هرچه بیشتر سنگ اين معدن (سايمان) در بازار شد. در سال 1391 بود که يکی از مهمترين اتفاقات در تاريخچه اين کارخانه رخ داد: اين شرکت تصمیم گرفت «سنگ سايمان» را به عنوان يکی از محصولات اختصاصی خود معرفی کند؛ سنگی که با ورودش به بازار، تحول بزرگی را در صنعت سنگ داخلی رقم زد و خیلی زود راه خود را به بازارهای جهانی باز کرد . با افزايش تقاضا برای محصولات و شکل گیری چشم انداز صادرات در برنامه‌های مديريتی شرکت، واحدی تازه در ساختار سازمان ايجاد شد. يک سال بعد نیز، با افتتاح شوروم دائمی ساخارا و آژيانه در شهرک صنعتی شمس آباد، ارتباط میان سازندگان، معماران و واحد فروش اين کارخانه تقويت گرديد. در سال 1396، مسیر تازه‌ای در روند رشد شرکت شکل گرفت؛ تمرکز بر ارتباط مؤثر با جامعه مهندسی و ساختمان، زمینه ساز راه اندازی شوروم دائمی ساخارا و آژيانه در تهران شد. میل به گسترش، تحقق تولید بهینه و بهبود نگرش سیستمی، مديران ساخارا و آژيانه را به اين نتیجه رساند تا در سال 1398 ضمن خريداری «معدن پیر بابا علی سه»، در معدن ويهج يک نیز سرمايه گذاری کنند. با بررسی روند طی شده تا آن روز، آشکار بود که شروع قرن تازه، نمی توانست برای اين شرکت بدون تحول باشد. اين شد که در سال 1400 تحقیق و پژوهش جدی درباره تولید «بافت» آغاز و درست يک سال بعد، خط تولید اين محصول درخشان راه اندازی شد. در همین سال و در اقدامی متفاوت، ماکت سنگی برج شهیاد از يک سنگ يکپارچه 25 تنی و به وسیله دست ساخته شد که قرار بود در مراسمی از آن رونمايی شود. هرچند رخدادهای آن روزهای کشور مانع از برگزاری آن شد . سال 1403 نیز مصادف بود با رويدادی تاريخی که پیش از آن در صنعت سنگ سابقه نداشت و آن برگزاری همايش «درباره آزادی» توسط شرکت ساخارا و آژيانه بود؛ رويدادی که با هدف پاسداشت اثر به جامانده از بزرگانى همچون «محمد پورفتحی»، «حسین امانت»، «غفار داورپناه»، «قنبر رحیمی»، «ايرج حقیقی»، «علی کمرهای» و بسیاری ديگر از مردان نیک برگزار شد. مراسمی که در آن، به مناسبت نودمین سالگرد تأسیس دانشگاه تهران، ماکت سنگی برج آزادی، به دانشکده هنرهای زيبا دانشگاه تهران اهدا شد. تازه ترين اقدام اين کارخانه نیز، تولید نوعی فرآوری روی برخی از سنگ هاست که با بهره مندی از مهندسی پیچیده و استفاده از دستگاه‌های مدرن، بافتی خلاقانه را روی سطح سنگ ايجاد می‌کند. فرآوری «راک» که ترکیبی از صنعت و هنر به حساب می آيد، دست معماران و سازندگان را برای استفاده‌های متفاوت و متنوع از سنگ نه تنها به عنوان يک عنصر مقاوم و ماندگار، که به عنوان يک اثر هنری نیز باز می‌گذارد. فرآوری سنگ‌های ساختمانی و تزئینی و همچنین تولید ابزارهای سنگی، اجرای صدها پروژه ساختمانی و چندين طرح ملی ماندگاراز جمله يادمان شهدای گرگان، ستون های فرهنگستان هنر، بزرگترين نماد سنگی جنوب کشور «مجسمه خلیج فارس»، به پشتوانه تیمی مجرب در طراحی، تهیه دفترچه کامل اجرايی ، تأمین سنگ و اجرا و در نهايت ارائه مجموعه‌ای کامل از خدمات سنگی به جامعه مهندسی، بخش مهمی از کارنامه ساخارا و آژيانه در اين سال‌ها بوده است.